Pewnie widujecie fotografię architektury okazyjnie na IG gdzieś w tłumie zdjęć podrzucanych Wam przez algorytm lub, jeśli macie szczęście, to oglądacie jakiś magazyn branżowy poświęcony nowoczesnemu budownictwu. Mam jednak wrażenie, że w Polsce mamy olbrzymi deficyt profesjonalnej fotografii architektury, która jest jedną z najtrudniejszych dziedzin fotografii.
Bardzo tego żałuję, ale po troszę rozumiem… w powszechnym rozumieniu fotografia architektury to fotografia budynków. Cyk, jest, cyk mamy. Jednak nie każda fotografia domu jest fotografią architektury jaką ja mam na myśli.

Fotografia architektury nie jest o mieszkaniach wystawionych na Otodom, chociaż i tam zdarzają się perełki. Techniczna strona fotografii komercyjnej architektonicznej jest kluczem do zrozumienia z czym się mierzymy. Do samych kwestii sprzętowych dochodzi olbrzymi zakres wiedzy dotyczący samej architektury, jako dziedziny inżynierskiej, ale także społecznej, przestrzennej, estetycznej, a także filozoficznej. Oczywiście można patrzeć na zdjęcie domu, czy budynku użyteczności jak na zwykły obiekt z cegieł, drewna, szkła i stali. Jednak w prawdziwej fotografii architektury chodzi o coś więcej.
Powiecie, że przesadzam, bo 90% zdjęć to po prostu poprawnie skomponowane i perspektywicznie skorygowane zdjęcia przy użyciu obiektywów tilt/shift lub kamer technicznych z pokłonami i cyfrowymi ściankami. Generalnie gruba kasa na sam sprzęt, a rynek mały więc nie warto. Coś w tym jest.
Fotografia architektury stała się dużo łatwiejsza, bo część narzędzi do korygowania perspektywy została zaimplementowana w programach graficznych i słyszałem już wielokrotnie, że przecież nie ma sensu robić obecnie drogimi specjalistycznymi obiektywami, bo zrobisz to samo w sofcie. Guzik prawda. Takie opinie, to jak fotograficzne architektoniczne porno. Nic nie zastąpi klasycznie skorygowanych obiektywów typu Schneider-Kreuznach, kadrowania w wizjerze, czy manipulowania przesuwam w nieskończoność, by w końcu złapać wszystkie linie tak, jak chcesz. A do tego dochodzi jeszcze pogoda, bo architektura zewnętrzna i dobre jej zdjęcie zależy od pogody więc to samo miejsce najlepiej robić po kilka razy.
Jest jednak osobny oddział fotografii architektury, który zahacza bardziej o sztukę pokazania naszego betonowego bohatera. Znam wielu wybitnych fotografów architektury, którzy wynieśli fotografie “zwykłego domu/biura” na poziom nieosiągalny dla powszedniego zjadacza fotograficznego chleba. Oni tworzą sztukę w oparciu o budowlę, która stoi przed nimi. Potrafią znaleźć w kompozycji to coś, co stanowi o tym, że cegły i beton nie są tylko materiałem, ale stają się plastyczną gliną.

Fotografia architektury posiada wiele poddziałów. Jednym z nich jest fotografia budynków przemysłowych, które z racji swojej często małej dostępności są nie tylko bardzo atrakcyjne, ale ich charakterystyka wizualna jest niecodzienna. Osobiście uwielbiam zdjecia techniczne przestrzeni fabrycznych i budynków przemysłowych. Szczególnie tych największych, jak tamy, dworce, fabryki, stocznie czy lotniska. Nie widzimy tego wiele, a niestety najczęściej w folderach reklamowych, bo mamy ograniczoną do nich dostępność.
Podróżując o Nizinie Mazowieckiej zacząłem zwracać uwagę na dotychczas gdzieś pomijane w mojej świadomości duże gospodarstwa rolne, a szczególnie szklarnie wielkopowierzchniowe. Ich niebywała architektura bardzo mnie ciekawi. Ich wpływ na otoczenie, ich nocne iluminacje, które często stają się też przyczyną lokalnych protestów itd…
Zacząłem je fotografować i będę nadal… bo fotografia architektury mnie wciąga i niesamowicie uspokaja. Proces fotografowania jest powolny, metodyczny i, jak się często przekonuję, ciekawy pod względem prawnym. Wiele razy odbywałem już dość gorące dyskusję, gdy pracownicy i właściciele nie rozumieli mojej fascynacji ich obiektami… ale to już całkowicie inny temat.

Gdy jeździcie po Polsce w poszukiwaniu tematów fotograficznych, zwracajcie uwagę na budynki, fabryki, wszelkiej maści obiekty budowlane. Mosty, wiadukty… czasami są one pomijalne w naszych poznawczym myśleniu, nie zauważamy ich. A jednak, wystarczy zatrzymać się na chwilę, poszukać kąta i odpowiedniej ogniskowej, aby wydobyć ich unikalne piękno.


