Dzięki za ten komentarz. Sorr za późną reakcję, ale uciekło mi powiadomienie. Z wieloma rzeczami się zgadzam, z wieloma nie, dlatego super, ze napisałeś :)

Co do jakości publikowanych zdjęć, to tutaj dowód, że jest tak, jak piszę:

Zdjęcie umieszczone na stronie głównej:
https://grandpressphoto.pl/wp-content/uploads/2024/05/Cveloce3-768×512.jpg

Wystarczy wywalić z adresu rozdzielczość, żeby otrzymać oryginalny rozmiar:
https://grandpressphoto.pl/wp-content/uploads/2024/05/Cveloce3.jpg

Zaś co do samej nagrody i jej znaczenia, to stała się ona niestety nagrodą branżową, która promocję ma tylko co najwyżej w statucie. Warto wziąć pod uwagę, że nagroda jest przyznawana zdjęciom, które… zostaną zgłoszone do konkursu. Nagroda jest przeznaczona dla fotografów zawodowych, zatrudnionych w redakcjach oraz freelancerów pracujących dla agencji i mediów, więc to też w jakiś sposób odcina część kandydatów, bo nie wystarczy zrobić jedno zdjęcie lub serię, które zostaną kupione. Do konkursu nie kwalifikowałby się więc ktoś, kto robiłby zlecenie np. dla organizatora jakiegoś wydarzenia (koncerty, itp.) lub instytucji (szpital, MON, itp.). Formalnie, to nie wiem jak oni chcą weryfikować zatrudnienie w przypadkach jednorazowych publikacji.

Nie ma więc co oczekiwać “cudów” po Grand Press Photo, bo gazety ledwie zipią, fotografowie są zwalniani, a środowisko fotoreporterów jest ograniczone do bardzo małej ilości zawodowców, którzy pewnie w dodatku są indywidualistami, którzy nie mają potrzeby tworzenia jakiejś grupy.

Zaś co do samych zdjęć i Twojej opinii o nich, to mam wrażenie, że diametralnie różnimy się w podstawowym rozumieniu fotografii prasowej, czy ściślej pisząc – w oczekiwaniach.

Po pierwsze, jako odbiorcy jesteśmy “przebodźcowani”, wszystko już widzieliśmy, zarówno na zdjęciach jak i telewizji, czy… w filmach, a dodatkowo jesteśmy zasypywani codziennie obrazami. Pod kątem tematów, reporterskie zdjęcia nie są w stanie pokazać Ci czegoś nowego, czego nie widziałeś już w TV czy Internecie. Ba! W dodatku te foty muszą konkurować z tym, co widywałeś już przez dziesiątki lat!

Spójrz dziś na zdjęcia Salgado tak, jakbyś patrzył na fotografie kogoś nieznanego, jakbyś je dziś pierwszy raz dziś zobaczył. Idę o zakład, że będziesz narzekał, że są zbyt perfekcyjne, perfekcyjnie skadrowane, że to nic odkrywczego, itp. ;-D

Dwadzieścia lat temu fotografie zmieniały świat, bo… pokazywały nam rzeczy, o których nie wiedzieliśmy, nie spodziewaliśmy się ich, były dla nas nowe lub bardzo mocno wpływały na nasze emocje. A co takiego miałaby zmienić fotografia dziś? Wojna na Ukrainie to n-ty konflikt w przeciągu lat. To, co się dzieje na granicy z Białorusią – pod kątem wizualnym widzieliśmy już np. w Grecji. Itp. itd.

Nawet fotografia ogólnie (nie tylko prasowa), ta “czysta”, nie będąca mieszaniną innych dziedzin, nawet w formie nie jest w stanie nas zaskoczyć, bo stanęliśmy przed murem, którego nie przebijemy jako fotografowie: wszystko już było!, a medium nas ogranicza przed wyjściem “poza ramy”, także technicznie.