Odpowiadam tutaj, bo nie da się odpowiedzieć na odpowiedź do odpowiedzi :)
Masz oczywiście rację z tymi placami zabaw. Ja akurat wczoraj pojawiłem się na takim placu z aparatem, usiadłem na ławce i bardzo szybko poczułem na sobie świdrujący wzrok rodziców bawiących się dzieci. Napięcie ustało dopiero kiedy po kilku minutach nadbiegł mój syn i powód mojego pobytu stał się jasny. Osobiście uważam zresztą temat bawiących się dzieci za okropnie wyeksploatowany i byłbym chyba równie podejrzliwy jakby obca osoba (i to bez względu na płeć) zaczęła robić zdjęcia moim dzieciom, bo niestety przyszło nam żyć w “ciekawych” czasach.
Faktem jest jednak to, że kobietom, ze względu na ich rolę kulturową, pewne rzeczy przychodzą łatwiej.
Robiłem dawno temu reportaż o żeńskiej drużynie hokejowej. Dwa miesiące treningów minęło zanim zostałem zaproszony do szatni, po uprzednim ustaleniu zasad, omówieniu zrobionych już zdjęć i wytłumaczeniu po co w zasadzie były mi zdjęcia z szatni pełnej kobiet. Jakbym był kobietą, to tematu by zapewne w ogóle nie było. Niemniej, jestem też sobie w stanie łatwo wyobrazić sytuacje, w któych trudniej by było fotografującej kobiecie. Więc to nie jest tak, że kobiety zawsze mają łatwiej.
Z drugiej strony, wakacyjne klisze z “egzotycznych” krajów (czyli te bawiące się na ulicy dzieci, staruszkowie, pani z cygarem i inne tego typu okropieństwa) jeżeli są zrobione przez mężczyznę to zostaną często sklasyfikowane jako wizualny neo-kolonializm, ale w wykonaniu kobiecym nagle zyskują rangę ważnej fotografii społecznej. Podobnie jest kiedy takie koszmarki popełnią fotografowie lokalni dla danego miejsca – wtedy to jest okej, nawet jeżeli tematy są na maksa wyeksploatowane i podane w stylu “zachodnim”.
W ogóle temat fotografii jako narzędzia kolonializmu, a obecnie fotografii podróżniczej jako wyrazu neo-kolonializmu to jest bardzo ciekawe zagadnienie. Jest o tym trochę prac anglojęzycznych, ale po polsku nie spotkałem się z żadnymi artykułami.

Com do rywalizacji na tych samych zasasach w fotografii kobiet i mężczyzn, to pełna zgoda. Tytaj w ogole nie widze miejsca na spór, bo to nie sport i nie zależy od siły fizycznej. A w kwestii kobiecego stylu, to juz moje subiektywne odczucie. Niemniej jest jeszcze jeden aspekt… jesli jako facet pójdziesz na olac zabaw i wyciàgniesz aparat robiąc nawet tylko z daleka zdjecia dzieci… daje 80% szans, ze ktos wezwie policje. Takie czasy. Tymczasem kobieta… bez problemu.

Tak jeszcze dopowiadając, to obawiam się, że takie konkursy tylko dla kobiet mają spory potencjał do tego, żeby osiągnięcia w tych konkursach były w jakiś sposób marginalizowane, na podobnej zasadzie jak ma to miejsce np. w kobiecej piłce nożnej czy tenisie. Bo niby to jest super ale „z facetami i tak by nie wygrały”. Fotografia chyba nie potrzebuje takich podziałów, bo tu kobiety mogą się ścierać z mężczyznami jak równy z równym.
Zaciekawił mnie natomiast wątek tego rzekomo innego kobiecego spojrzenia, bo nigdy się nad tym głębiej nie zastanawiałem. Nie wiem czy to jest w jakiś sposób mierzalne. Ja często odnajduję fenomenalne materiały z różnych stron świata na instagramie i częstokroć nie jestem w stanie stwierdzić jakiej płci jest autor. Myślę, że siła rażenia fotografii jest raczej wynikiem indywidualnej wrażliwości, a tutaj, jak i wszędzie, mamy spektrum a nie jasne podziały.

Dziękuję Ci za komentarz!

Obawiam sie, że masz racje…