Jedynym miejscem, gdzie dziś trudniej o dobrą fotografię są moim zdaniem gazety i czasopisma, które w większości przypadków zupełnie zeszły na psy pod kątem jakości fotografii.

Czy polska szkoła ma dziś rację bytu? Moim zdaniem jeśli wydzielimy z niej tematykę (regionalizmy), to próba jej wyodrębniania straci jakikolwiek sens. Na żadnym innym poziomie chyba nie ma szansy (a przynajmniej ja takiej nie widzę) rozpoznania skąd pochodzi dane zdjęcie. Wszelkie nowinki, niecodzienności, bardzo szybko podchwytywane są przez fotografów różnych narodowości w różnych miejscach świata. Narodowościowe szkoły nie mają racji bytu. My, jako ludzie, zmieniliśmy się i coraz rzadziej odczuwamy potrzebę dyskusji interpretacyjnych fotografii. Ludzie, którzy mogliby i chcieliby oceniać zdjęcia w szerszym zakresie niż “lubię to” i “krzywo, nieostro, słaby kontrast” bardzo szybko nadziewają się na dwie ściany:
1. wtórność własnych wypowiedzi (ile można komentować zdjęcia jeśli robi się to “na bieżąco”, żeby nie odczuć monotonii),
2. ataki ze strony autorów na wszystkich krytykujących. To nie muszą być wojny, hejt, itp. wystarczy brak płaszczyzny porozumienia/podobnego rozumienia fotografii. Internet zmienił nasz sposób porozumiewania się. Kiedyś jeśli nie rozmawiało się na żywo, krytyka i wynikająca z jej dyskusja były rozkładane w czasie, co w naturalny sposób powodowało, że piszący starali się wypowiadać “pełnymi zdaniami”.