Komentarze do: Pejzaż – studium i punctum

Autor: Łukasz

Łukasz — Thu, 06 Jul 2017 09:47:04 +0000

@Marcin
Myślę, że zdjęcia, które robi i prezentuje Ben Horne, są wypadkową kilku czynników: jeśli chce się osiągnąć sukces lub rozgłos musisz z jednej strony wyróżnić się, w tym przypadku poprzez użycie aparatu dużego formatu, czyli być oryginalny (w swoim mniemaniu) i jednocześnie prezentować swoje prace, które schlebiają masowym gustom. Zdjęcie musi być podobne do poprzedniego zdjęcia a także do następnego, ponieważ tylko w tym przypadku odbiorca poczuje się bezpieczny i da się zauroczyć. Stąd tak wielka popularność wschodów i zachodów słońca, które idealnie pasują jako motyw dla takiego odbiorcy. Oczywiście dotyczy to również innych gatunków fotografii, ale w fotografii krajobrazowej jest to najbardziej spektakularne – wystarczy zobaczyć jak wygląda “fotografia górska”.
Kto wie, być może prywatnie Ben Horne również jest “samotną wyspą”, która ma inne podejście do fotografii i to co robi dla siebie może mocno odbiegać od tego, co robi dla mas. Wiadomo, z czegoś trzeba żyć :-)

Autor: Piryt

Piryt — Mon, 03 Jul 2017 16:17:37 +0000

Sądzę Marcinie, że takich purystów jest jednak dość sporo.
Apokaliptyczne, przerażające swoją kolorystyką, powielane w nieskończoność wschody i zachody już tylko nudzą. Przypomina to rozrywki pierwszych turystów z XIX w. – oglądanie górskich krajobrazów przez kolorowe szybki.
Pozdrowienia

Autor: Marcin

Marcin — Sun, 02 Jul 2017 15:57:24 +0000

Odnosząc się do Pana Horne, to słucha się tego całkiem dobrze, jednak konkluzja w postaci gotowej pracy nie powala mnie osobiście.
– Po pierwsze kolor to wg mnie syf i ciężko mi w tym odnaleźć artyzm
– Po drugie zastanawia mnie sens walki z 8×10 skoro ostatecznie ciężko będzie to odróżnić od zdjęcia wykonanego lepszą cyfrową małpą. Chyba że autor prezentuje swoje zdjęcia w formatach o krótszym boku ponad metr.
– Po trzecie wydaję mi się że u niego jak i większości teraźniejszych “twórców” widzę wciąż te same kadry, to samo myślenie.
– Po czwarte myślę, że kunszt fotografa widać w pełni w miejscach, w których nie ma nic do pokazania. Zrobienie zdjęcia w wielkim canionie nie robi na mnie wrażenia.

Dla czego ludzie nie uczą się od mistrzów takich jak np Bill Brandt, Andre Kertesz czy chociażby współczesny Nick Brandt i wielu innych, a wzorują swoją pracę na zalewających nas cukierkowych kadrach z plastikowych aparatów…nie tędy droga.

Może zabrzmiałem jak purysta, ale wcale tak nie jest. Narzędzie jest dla mnie drugorzędne, ale musi być wykorzystane z głową. Niestety “dobra fotografia” dzisiaj mocno mnie rozczarowuje.

pzdr

Autor: Piryt

Piryt — Tue, 27 Jun 2017 08:11:10 +0000

Jak już wracasz do początków to pragnę zauważyć, że świat powstał “z nicości” :D

Autor: iczek

iczek — Mon, 26 Jun 2017 20:26:10 +0000

Pustka to najlepszy temat. Zrozumiałem to po 30 latach fotografowania :)

Autor: Leszek

Leszek — Sun, 25 Jun 2017 22:33:25 +0000

Drogi Iczku, cieszę się, że mój wpis Cię zainspirował do Twoich przemyśleń. Ciężko jest o oczywiste punctum, również w pejzażu, ale często tego punctum trzeba szukać we własnej głowie. Każdy odczuwa inaczej. Przykładowo Twoje prawie puste zdjęcie działa na mnie i kłuje, nie szukam w nim niczego na miarę granatu w ręku chłopca ze słynnego zdjęcia Arbus, bo działa jako całość. Klimatem, kolorami i pozorną pustką. Bo pustka też opowiada historie, tylko trzeba je chcieć odczytać. Pozdrawiam!