Nie było o mnie ani o Tobie więc nie było… :) ;/
Ja tam mam jedną, sprawdzoną technikę badania poziomu artyzmu wśród artystów. Taki papierek lakmusowy sobie zrobiłem. Banalnie proste. Dla mnie otóż artysta to ktoś kot posiadł (lub ją otrzymał w darze) tzw. “iskrę bożą”. Boga można sobie dobrać tutaj dowolnie… Nie chodzi bowiem o istotę boską, ale o pewien nadludzki dar, który ujawnia się w sposobie patrzenia, sposobie używania języka, rąk, mózgu itd…
Artysta ma coś, czego nie mam ja. Ale ta iskra boska musi się objawiać w jednej rzeczy… (! teraz ważne!).. aby ten artysta zrobił, to co mu tak w czaszce gra własnymi ręcami, względnie własną głową, gardłem – abym zobaczył, że posiada on pewien kunszt, pewną immanentną cechę swojego cielesnego bycia tutaj (również mam na myśli myślenie konceptualne). I to jest Artysta. Bo jak ja słyszę, że ktoś pomalował szarym mydłem zardzewiałą płytę stalową i włożył do miseczki kamienie obłe z resztkami mydła i mówi do kamery, że jego babcia używała tego mydła i on stwarza pewne kontinuum czasoprzestrzenne i to jest sztuka, to mnie… aż trzewia bolą ze śmiechu :) Noż ludzie!

od dawna martwi mnie ten stan rzeczy. udziwnienie i wynaturzenia… czy zawsze tak musi być, że polska sztuka musi być za wszelką cenę awangardowa – przed duże koślawe A?