Nie piszę krytycznie w sieci (mimo namów), wychodzę z założenia, że życie jest na to za krótkie i niech sie tym zajmują zawodowcy. Jeśli nie włóczę się gdzieś z aparatem to wolę jednak oglądać (dużo) i czytać, analizować, myśleć, rozwijać percepcję i czułość szybciej niż czas rozwija we mnie nieuchronne. Temu myślowemu rozwojowi służą też krytyki, które lubię czytywać (o ile je rozumiem). Nie umiem na pewno ich pisać (poległbym haniebnie), są od tego krytycy, filozofowie kultury, ludzie władający wiedzą a nie tylko – jak ja – plumkający piórem.
Mam też wrodzony brak ‘kupowania z góry’ autorytetów jak wspomniany Pan Mazur (skądinąd niesamowita skarbnica wiedzy o współczesnej fotografii), a takie ignoranckie osoby – płoną na stosie.

P.S. od bardzo dawna czytałem stary blog Iczka, nawet go lubiłem. Trzymam kciuki by ten nowy nie był jak ten post – przypominający stosopalne podejscie Pana W. (znajomego pana M.) Z pewnością wiesz o co mi chodzi :)

pozdrawiam i znikam, spokojnych świąt.

Mój poprzedni post to także wynik delikatnej i wyczuwalnej irytacji popularnym zjawiskiem, które dzisiaj ładnie zwerbalizował mój kolega: „aktywni twórcy powinni tworzyć, mierzyć się ze światem i swoim językiem jego opisania”… Czyli po prostu strumieniować swoją energię do przekazania siebie, tego, co (budując Wartość) chcą powiedzieć o swoim widzeniu świata. A nie kolegów po fachu.
A jeśli już wyczerpał się ich potencjał lub czują, iż fotografia im nie wystarcza, ok, niech biorą się za merytoryczną ocenę kolegów… Ale krytykę merytoryczną, czyli taką:
– by ludzie otrzymali argumenty przydatne im do oceny (dzięki procesowi krytycznej oceny), ale z zachowaniem pola do własnych konkluzji wobec samej krytyki
– by Rafał Milach mógł (jeśli zechce) wyciągnąć wnioski z tego, co napisał krytyk.
A to, co tu przeczytałem jest raczej prywatną opinią, słabo zawoalowanym podejściem emocjonalnym (bezsensowna konkluzja „”Jeśli Rafał zaniecha fotografii, będzie to dla mnie wielka szkoda. Aczkolwiek w kierunku, w którym się porusza nie znajdzie mnie jako odbiorcy.”).

Jako odbiorca wyczekuję krytycznej oceny twórczości Rafala Milacha, merytorycznej i dobrze zargumentowanej. Im bardziej byłaby krytyczna – tym bardziej warto ją przeczytać. Choćby dlatego iż casus tego autora jest specyficzny, dyskusyjny i przez wielu oceniany jako efekt kampanii PR prowadzonej z okrętu Sputnik. Ale na Boga, niech ma chociaż pozory jakościowej krytyki….

Z niecierpliwością sięgnę do takiego tekstu. Obecność w książce Pana Mazura nie jest imho wyznacznikiem czegokolwiek poza faktem obecności w niej.