ja dostrzegam dwie, pozornie nie związane ze sobą prawdy:

1. Tomek Gudzowaty jest znakomitym fotografem ze świetnym stylem.
2. wszelkie konkursy typu WPP oraz pomniejsze to grono TWA na inną skalę chołubiące i gloryfikujące nazwiska z rozadnia “partyjnego” “marszandowego” – niepotrzebne skreślić.

Te dwa punkty nie stoją wobec siebie w opozycji.
Trzeba spełnić te dwa kryteria aby być nagradzanym.

Pozdrawiam

Jacek

Nie wiem jak, jeśli chodzi o muzyków, ale w przypadku pisarzy (akurat w takich gronach się obracam), spotkałem się już z podobnym podejściem, kiedy literatura ma być nie dla mas, a dla określonego/wysublimowanego czytelnika (i/lub krytyków). Zdarzają się też autorzy mówiący, że piszą dla samych siebie.

Moim zdaniem nie jest to wcale takie głupie, przynajmniej do czasu, kiedy nie stanie się obowiązującym modelem. Na szczęście fotografowie (zwykle) mają wybór i to oni decydują, co i jak chcą fotografować.

Nie wiem czy nieliczne ślady, które pozostawiłem tu gdzieś pod kilkoma tekstami, uprawniają cię do zaliczenia mnie do „cwaniaczków od takiego właśnie gadania”, i czy ta „uprzejma” klasyfikacja mieści się w ramach blogowego wrestlingu?.

Żadnego tekstu „treściwego i zjadliwego” nie napiszę, bo (1) konkurencja duża, sprawniejsza i młodsza (2) w tym wypadku myślałem akurat, że się dowiem czegoś od ciebie lub od innych, bo nie lubię karczować Internetu na oślep. ( ale linki się przydały )

Co do reszty to w punktach:

1. Sevillan powiada, ze ceni Autora za to, że „trzyma się z boku polskiej fotografii” . To jest ciekawa uwaga i warta rozwinięcia przynajmniej w kwestii ustalenia, co jest ta „polska fotografią”, wobec której należy trzymać się z boku. Zwłaszcza że coraz więcej polskich fotografów odnosi sukcesy akurat w reportażu.

2. Hubert – sorry jeśli wziąłem cię w ramy cytatu
( wrestling :). Wynika to z tego, że trudno mi zaliczyć fotografię laureata WPP do relaksacyjnej…
Zwycięski reportaż to chłodny zapis gorącego widowiska – teatru opartego na przesadzie gestu i pewnej umowności. Ale zarówno dekoracje, maski i sama istota tej walki nawiązuje raczej do czeluści piekła niż lazurowego nieba, pod którym Meksykanin w szerokim sombrero relaksuje się bujając na hamaku. Podobno wrestling jest coraz bardziej popularny w Polsce ( nie tylko na blogach :) i nie wiem czy to dobrze, ze będziemy mieli Meksyk.

3. To, co iczek nazwał „otoczką plotkarską” może zajmuje wyobraźnię przyciągnie kilku czytelników, ale taki punkt wyjścia od razu ukierunkowuje na tory oceniactwa, co znowu oddala od fotografii i tego, co przedstawia.
W ten sposób fotografia nie uwolni się od fotografów – a takie uwolnienie byłoby ożywiające, bo to bodaj jedyna dziedzina aktywności twórczej, która przystaje na to ochoczo, że interesują ja jedynie opinie innych fotografów. ( Wyobraźcie sobie pisarza, który pisze dla innych pisarzy…, muzyka, który tworzy kompozycje dla muzyków.. itp. ) Stąd mój skromny postulacie, żeby przynajmniej czasem mówić o tym, co jest przedmiotem fotografii, a nie li tylko o autorach i zdjęciach dla zdjęć.

Pozdrawiam