Komentarze do: Grand Press AD2011 po polsku

Autor: Grisza

Grisza — Mon, 16 May 2011 20:30:28 +0000

Nagrodzony reportaż P. Grzybowskiego w kategorii Życie Codzienne jest poruszający, ponadto nienagrodzony reportaż Jacka Szydłowskiego o powodzi dla mnie bardziej spójny i wymowny niż zwycięski Pani Doroty Awiorko-Klimek. Natomiast w kategorii ludzie nagradzanie serii portretów to w moim rozumieniu tej kategorii pomyłka… zwłaszcza że nagrodzony materiał to ani dokument ani reportaż w moim odbiorze.

Autor: Tomasz Pawłowski

Tomasz Pawłowski — Sun, 15 May 2011 07:32:46 +0000

Jarek@ “Jaki sens ma sama desaturacja? Jaki sens ma deformacja ludzkiej twarzy? Czy te zmiany nie ingerują nazbyt w rzeczywistość by taka fotografie wciąż nazywać reportażem?”

W rzeczy samej, to nie są reportaże, tylko nadprodukcja smoły, która nakłada na dramatyczne sytuacje banalną interpretację. Niedawno w pewnym felietonie postawiłem ryzykowną tezę, że trzaskane z metra czarno-białe i czarno-szare zdjęcia to obszar kiczu, ale nie spodziewałem się, że Grand Press Photo tak szybko to potwierdzi.

Autor: K

Sat, 14 May 2011 23:54:24 +0000

Forma nie zabija treści. Jest jedynie mocno zwęglona, ale nie spalona. Mimo wszystko są w tych kadrach zaklęte opowieści – przemyślane i dające do myślenia. To “zwęglenie”, grafizacja, czy też grafityzacja, też mi jednak przeszkadza. Masakrą bym tego nie nazwał, ale prócz ujęcia, na którym jedna z postaci przykłada do twarzy zdjęcie rentgenowskie, to raczej nie znaduję uzasadnienia tego rodzaju zabaw z shadows/highlights/burn/dodge i winietą (zwł. przy takim świetle i czasach naświetlania). Nie dodaje to tempa, dramatyzmu, nie podkreśla kompozycji… A może oni chcieli być – paradoksalnie – postrzegani jako “hardcorowi” analogowcy? (bo to w sumie modne, a i cenę zdjęć podbija) Teza trudna do sforsowania. Chyba bardziej niż negatyw (efekt nieco podobny) ;)

PS Anita Andrzejewska ładnie forsuje (ładna kobieta zresztą), choć na jej niektórych fotografiach też widać “aureolki” ;)

Autor: hubert

hubert — Fri, 13 May 2011 12:41:29 +0000

To chyba taka polska moda na reportaż nastała od czasu portretów a’la Adam Lach, na których trudno rozpoznać kto zacz. Fajne to może i przez chwilę było….

Autor: iczek

iczek — Fri, 13 May 2011 12:31:24 +0000

Totalna masakra. Nie wiem jak można uwzględnić taką ingerencję w materiał wyjściowy..?
Co roku, to samo… :(
Widać u nas nie ma białych chmur tylko szare, a ciało ludzkie przypomina szary papier toaletowy.
I tak oto, w odpowiedzi do uwag kolegi “K” – forma zabija treść :)

Materiał Doroty jest naprawdę dobry, myślę, że lepszy nawet byłby bez tych zabiegów…

Autor: jarek

jarek — Fri, 13 May 2011 12:17:44 +0000

Zdjęcia pani Doroty Awiorko-Klimek wygladają jak zrobione przez prymuskę z warsztatów u Tomaszewskiego. Co kieruje reporterem, ktory całkiem dobre kadry deformuje tak narzucającą się formą? Serio sie pytam. Może ktoś mądrzejszy mi to wytłumaczy? Jaki sens w budowie opowieści o skutkach powodzi ma wyszarzanie południowego światła w stopniu zbliżonym do filmowego efektu księżycowej nocy kręconej w biały dzień? Ba! Jaki sens ma sama desaturacja? Jaki sens ma deformacja ludzkiej twarzy? Czy te zmiany nie ingerują nazbyt w rzeczywistość by taka fotografie wciąż nazywać reportażem?