Wspaniały film.

!!! :)

Kosycarz zajmował się codzienną reporterką, zorientowaną na jeden strzał, porównywanie go z zamkniętymi projektami Krassowskiego jest trochę nie na miejscu. Krassowski ponadto więcej dodaje od siebie. To go przede wszystkim różni od Kosycarza. Ta “mega siła załadowana w cztery ramki” dla Ciebie jest wadą dla mnie zaletą.

Pamiętam, jeszcze z czasów kiedy fotografia nie była mi tak bliska, reportaż w National Geographic o urbanizacji w Mongolii. I tą urbanizację lub raczej jej brak w tych zdjęciach zobaczyłem. Autorem był Krassowski. Ilu fotografów z naszego podwórka (zwłaszcza wśród młodych wilczków) jedzie na drugi koniec świata żeby sfotografować konkretny aspekt tamtejszej rzeczywistości, jeśli to nie jest wojna, choroba czy inne nieszczęście? Ilu jest w stanie się dobrze do tego przygotować, żeby nie wrócić z wydmuszką? Może Milach, Trzciński, Wieteska. Ale to już nie są młode wilczki.

Jasne. W twoich szybkich kolorowych portretach to widać, i w zamiłowaniu do technik szybkich i kolorowych technik szlachetnych. Buhaha… Twój problem z Krassowskim jest bardziej złożony (i nie mam pojęcia na czym polega)

A wracając do W.K., myślę – przy całym szacunku do jego roboty – że trochę nie chce, albo nie potrafi gonić współczesnych czasów. Owszem, jest bardziej plastikowo, i jego to obrzydza, i ja to rozumiem, bo mnie też często-gęsto obrzydza. Ale staram się w nawale plastiku szukać tego co wartościowe, a W.K. chyba sobie odpuścił – jego stosunek do “nowej szkoły” jest podobny jak do pracy cyfrą i – jak się okazuje – do materiałów wideo, które w epoce internetyzacji pracy stają się równorzędnym środkiem przekazu. Nie zmienia to mojej wysokiej oceny jego zdjęć, to raczej wychwycenie pewnej nuty w wypowiedziach. Niemniej, w kontekście opinii o wideo – ciekawe jakie ma zdanie o starych kronikach filmowych?

A obrazy młodych wilczków niekoniecznie mają mniej treści. Problemem jest raczej, czy ich forma nie przeszkadza przekazowi tej treści. Im bardziej się nad tym zastanawiam, tym bardziej wydaje mi się, że znaczenie ma tu kultura, którą nasiąkamy. Dla jednych “nowa szkoła” jest nowomodna, w pejoratywnym znaczeniu, w odróżnieniu od starej dobrej klasyki, dla drugiego ta sama nowa szkoła jest ok i w ogóle cool, w odróżnieniu od nudnych staroci. Nie wiem czy da się tego uniknąć i nie wiem, czy warto z tym walczyć