1.
Świt, dolina Rospudy, niczym nie zmącona przyroda. Nagły blik wśród traw. Cięcie. Cichy szept mężczyzny “-dwie na trzeciej, będą siadały”. Trzask migawki jeden, potem drugi, potem cała seria. Dwoje mężczyzn nie widocznych spod maskującej siatki fotografują ptaki. Jeden przeczesuje okolicę trzymając lornetkę, drugi z aparatem na niskim statywie posłusznie podąża w kierunku szeptanym przez obserwującego. Po godzinie się zmieniają wyraźnie podnieceni……

2.
Zawsze był perfekcjonistą. A do tego bez odrobiny znudzenia spędzał długie godziny na polerowaniu srebrnych płytek. Miał wrażenie, że jest ostatni, czasem napawał się myślą, że jest jedyny, ale szybko ją odpędzał wyraźnie speszony. Jest Dagerotypistą. Drewniana kamera, obiektyw Petzvala, ledwo czułe płytki wołane w oparach rtęci. Uwielbia samotność, uwielbia magiczny moment pojawiania się obrazu, to ekstaza. Ale nie można fotografować niczego. Denerwuje się coraz bardziej, zbliża się ta chwila. Słyszy nawoływanie, musi wyjść…. musi. Otwiera drzwi pracowni. Wita go uśmiech Jana. Jest delikatny i żywiołowy a przy tym jakiś niezdarny. Dagerotypista z fascynacją słucha kogo wczoraj spotkał i kogo udało mu się zaprosić do studia. Cięcie. W prostej scenografii Jan z wrodzoną delikatnością prowadzi modela, dagerotypista ukryty za swoją drewnianą kamerą obserwuje matówkę. Delikatnie daje znak, Jan omal hipnotyzuje modela który zamiera w bezruchu. Długa ekspozycja wprawia ich w ekstazę…..

3.
Poranek. Słoneczne mieszkanie pełne kurzu wirującego w świetle. Narastające odgłosy, jakby tłumione krzyki. Nie ma już wątpliwości to dźwięki ostrego, nieomal zwierzęcego seksu. Po długim finale zapada cisza. Cięcie. Z mieszkania wychodzi Adam. Uwielbia te chwile, kiedy jego organizm pobudzony do granic staje się czymś na kształt sejsjometru. Wie, że ma niewiele czasu. Fotografuje ulicę czując, że jest jej częścią. To rodzaj transu. Instynktownie kadruje, naciskając migawkę. Wie, że dopiero na rolce wyjętej z koreksu tak naprawdę odkryje co robi w tej chwili….

Cięcie.
Wagon metra, pełen jak zwykle. Ludzi pogrążeni w letargu lub lekturze. Młoda kobieta bez większej uwagi wertuje dodatek do jakiejś gazety. Na moment przykuwają jej wzrok bajecznie kolorowe ptaki w serii zdjęć sygnowanych “Rospuda 2008 Paweł i Gaweł”. Dagerotypy Jana i Ernesta wydają się przy nich blade i nieczytelne. Ale największe wrażenie robi na niej jej portret. Tak to musiało być na przystanku, ten facet z aparatem… zaraz zaraz jest podpis “Adam i Marek”.