Komentarze do: Ramka prawdy>>?

Autor: Kraftsman

Kraftsman — Thu, 23 Sep 2010 09:48:39 +0000

… no i też intryguje mnie ułożenie ręki. Facet ewidentnie trzyma się za portfel. Wnioskuję, że usługa nie była najtańsza ;-)

Autor: Kraftsman

Kraftsman — Thu, 23 Sep 2010 09:33:30 +0000

Definicja ciekawa, choć – jak większość znanych mi definicji portretu – jest obarczona błędem nazywanym ignotum per ignotum. Innymi słowy nic w istocie rzeczy nie wyjaśnia. Bo czymże konkretnie jest “portretowa sytuacja”, “intensywna obecność”, że nie wspomnę o “wylogowaniu ze strumienia przypadkowości zdarzeń”. Tyle, że rzeczywiście zjawiska portretu nie sposób ubrać w formuły ścisłe.

Nie wykluczałbym natomiast z góry “zdjęć z chrztu, komunii” czy “paszportówek”. Dlaczegóżby nie miało na tego rodzaju zdjęciach dojść czasem np. do “intensywnej obecności fotografa i fotografowanego”?

Dla mnie portret to taki obraz osoby lub jej fragmentu (wizerunek), który przekazuje o tej osobie wiedzę wykraczającą poza informacje o samym tylko wyglądzie zewnętrznym. Dobry portret opowie długie, naładowane emocjami historie. Im mniej tych historii i emocji, tym portret słabszy.

Autor: Tomasz Pawłowski

Tomasz Pawłowski — Sun, 19 Sep 2010 14:59:01 +0000

Dość powszechny deficyt dyskusji i kiepska forma ducha polemicznego sprawiły, że pokusiłem się o małą prowokację w moich wpisach poprzednich – zarzucając iczkowi „niewykorzystanie sytuacji”… Autor nie dał się sprowokować, ale i inni nie byli skorzy do walnięcia mi kijem w łeb, za co dziękuje serdecznie.

A więc wyjaśniam: Zaproponowałem po prostu antytezę wobec „uportretowienia” każdego jednego wizerunku. Dalej podtrzymuję, że zdjęcia z chrztu, komunii oraz paszportówki nie należą do portretu. Mieści się to, co prawda, w potocznym rozumieniu portretu, w którym dość powszechnie przyjmuje się, że każdy – nawet przypadkowo uchwycony na ulicy – „gębowzór” może być określony mianem „portretu”, ale w tej sytuacji samo pojęcie traci już resztki swoich konturów – oznacza wszystko, a zatem NIC. Myślę przy tym, że iczek – właśnie w prowokacyjny sposób – w tym kierunku właściwie szedł. Podał jakieś przykłady, zapytał, co to jest portret, a potem po sokratejsku powiedział, ze nie wie, ha.

Ja tez nie wiedziałem, ale dzisiaj ustaliłem definicję na najbliższy tydzień: portret wymaga portretowej sytuacji, chwili uwagi i skupienia, intensywnej obecności fotografa i fotografowanego oraz wylogowania się ze strumienia przypadkowości wrażeń. Wyjątkowości. W ten sposób można znaleźć typ i indywidualne. Może być? ( Jeśli nie, to szukamy dalej )

Ps. W odbiorze indywidualnego w typie niekoniecznie pomaga moim zdaniem Ambro. Przeszkadza. Ta charakterystyczna technika – owszem, sympatyczna może – stwarza formę, a ta forma formuje za bardzo:). Co do treści – to intryguje mnie ułożenie ręki.

Pozdrawiam

Autor: wujek db...

wujek db... — Sat, 18 Sep 2010 17:09:26 +0000

moim zdaniem jest uchwycone we wzroku “to cos”, a dobry portret powinien pokazywac jednak nature czlowieka. Moze nie bedziemy w stanie uchwycic calej prawdy, moze nie bedzie mozliwe przekazanie calej historii zycia, zwlaszcza gdy jej nie znamy – ale czesto udaje sie zlapac pewne elementy osobowosci, wtedy jest pieknie… No ale ja sie nie znam ;)

Autor: Jos

Jos — Sat, 18 Sep 2010 08:56:29 +0000

Każda fotografia to tylko migawka fragmentu prawdy w danym momencie czasu. Raz będzie ona czymś, co trwa dłużej, z czasem się nie zmienia, co można trwale obserwować i być może sfotografować ponownie. Innym razem będzie czymś unikalnym, co na ułamek chwili błysnęło w oku modela. Ze względu na zmienność i dynamikę człowieka prawda w portrecie to skrajna ekwilibrystyka, ale to dotyczy równie dobrze fotografii Giewontu, tylko w nieco innej skali czasu.

Autor: Isak B

Isak B — Sat, 18 Sep 2010 03:20:00 +0000

Panie Tomku,
Tak to możemy się licytować do końca świata na przemian wymieniając fotografów z najwyższej półki gdzie jedni pokazują znane osoby inni zwykłych szaraków. Czy do czegoś dzięki temu dojdziemy?
Każdy twórca i każdy odbiorca chce czegoś innego.
Mnie na zdjęciach znane osoby, o ile nie mają ciekawej twarzy nie interesują.
Zadawanie pytania o wielkość Newmana to taka trochę retoryka znanej, awanturniczej, krajowej partii politycznej. To że w ciąg zdań wplecie się jedno oczywiste zdanie nie powoduje, że pozostałe są równie przekonujące.
Chyba jednak jest Pan konsumentem skoro w świecie kultury i sztuki wybiera Pan jedną estetykę a z innej rezygnuje. Wybiera Newmana rezygnuje z kogoś tam innego.

Z resztą nie istotne. to miejsce nie służy do tego typu dywagacji.

Pozdrawiam