Jakoś mało szczerze to brzmi ( no sorry winnetou ) , bo od zawsze sławnymi – tyle, ze zagramanicznymi – “nazwiskami” częstujesz obficie na swoim poletku i nie mam nic przeciw, bo takie twoje zbójeckie prawo. Tu avedonik, tam cartka z bresonem, sałdki, arbuzy i inne foto-meduzy. Więc do twojego dystansu pozwól mi z dystansem podejść.

Osobiście dystans mam do wszystkiego, unoszę się nad powierzchnią ziemi co najmniej 2 metry a nazwiska szybciej zapominam niż imiona. Jednak zaprezentowany filmik to jakiś zlepek luźnych kadrów i gadek – wygląda jak zapis taniej kamery przemysłowej – więc nie budowałbym w oparciu o niego refleksji o zasięgu ziemia-powietrze.

Problem takich warsztatów przypomina mi kłopot z „nocami muzeów”: wszyscy wiemy, co warte są te tłumne przechadzki gęsiego po muzeach, bliżej im do niedzielnego spaceru po centrum handlowym niż do rzeczywistego doświadczenia tradycji czy kultury – no, niestety. To wszystko płynie i ginie, nie ma żadnego znaczenia większego niż tuba z popkornem jak cała ta zakichana postkultura ! ( I dlatego dobrze, kiedy czasem pojawi się ktoś, kto czuje i myśli – może być przypadkowym przechodniem, może byc i “belfrem” , ha )

Poza tym uwaga na marginesie: jeżeli dobrze rozumiem ideę, to filmik pochodzi z warsztatów, które są elementem szerszego projektu, jakim jest Festiwal Warszawski, a jego cele definiuje się nieco inaczej niż kursu foto. Pozdr