Komentarze do: [dijeen] droga [dijeen]

Autor: iczek

iczek — Thu, 20 May 2010 18:40:51 +0000

Ewa – :)

Autor: Ewa

Ewa — Thu, 20 May 2010 17:46:46 +0000

Czytalam te ksiaze w polowie lat 80 i przyznaje, moglam sie mylic, piszac, ze “nie rozmawiala”, bo to bylo dawno. Siegnelam po nia, bo zrobil sie rumor ze strony jej rodziny, ktora oswiadczyla, ze “nie potwierdza” tego, co jest w ksiazce.

To bardzo odwazna koncpcja, ze Avedon byl zazdrosny.
Wlasnie to mi sie tez nie podobalo w ksiazce: spekulacja :)
NIe mowie, ze to byla zla ksiazka. Raczej zla optyka do patrzenia na zycie i tworczosc Diane Arbus.

Autor: iczek

iczek — Tue, 18 May 2010 21:14:28 +0000

Autorka wiele razy rozmawiała z Diane, przeprowadzała z nią wywiady (str. 10). Była w młodości jej modelką i pozowała Diane i jej bratu Allanowi. Jak mogła jej nie znać osobiście?! :) Autorka oparła w 90% swoje wypowiedzi na relacji osobistej brata Diane – Howarda (str. 11), który spędził wiele godzina na rozmowach z autorką, a znał siostrę chyba najlepiej z rodziny. Dlaczego twierdzisz, że nie rozmawiała z nikim z rodziny? Nie wiem skąd masz te informacje, ale podajesz nieprawdziwe fakty. Jeśli czytałaś Ewo książkę do połowy, to wspomniane dane są w słowie wstępnym, gdzie autorka listuje z kim rozmawiała itd… :)
Mysle, że nie czytałaś tego jednak :)

Rola Avedona w życiu Diane jest dość specyficzna, oparta na zazdrości twórczej więc nie byłby on zbyt obiektywny, poza tym nie da się porozmawiać ze wszystkimi… a to nie jest podstawa do podważania obiektywności biografa.

Autor: Ewa M

Ewa M — Tue, 18 May 2010 20:31:15 +0000

Zgodze sie, ze Diane Arbus byla genialnym fotografem.
Ale.
Zaczelam czytac te ksiazke i nie skonczylam, gdzies w polowie mialam dosyc.
Biografia autorstwa Bosworth jest nieautoryzowana, literacka parabiografia, bo autorka nie rozmawiala ani z pania Arbus, ani z nikim z jej rodziny, ani z jej bardziej znanych znajomych (np. Avedonem). Biograficznych faktow jest niewiele i sa ta tylko te powszechnie znane.
I niewiele pisze o samych zdjeciach, za to skupia sie na jej prywatnym zyciu niewiele o nim wiedzac – mnie to nie przekonuje.
W NY w srodowiskach zwiazanych z fotografia zawodowo mowilo sie o tej ksiazce jak o fikcji, glownie dlatego, ze interpretacja (bo inaczej nie mozna tego nazwac) autorki, nie pokrywa sie z tym co mowia o Diane Arbus inni.

Znacznie ciekawsza byla relacja Sontag-Arbus, to byla prawdziwa dyskusja.

Film natomiast jest inspirowany i jest fikcja calkowicie.

Autor: Kamila Rondo

Kamila Rondo — Mon, 17 May 2010 21:55:03 +0000

Film zaś to taka baśń dla dorosłych z nutą amerykańskiego zakończenia ;-)

Autor: jorge.martinez

jorge.martinez — Mon, 17 May 2010 12:19:36 +0000

Ja także jestem świeżo po lekturze tej książki. 3 rzeczy utkwiły mi w pamięci:
1) Jak daleko płodnym pod wględem fotograficznym było tamto miejsce, tamten czas i tamci ludzie.
2) Jakże poplątane są losy artysty. Można mieć smutne podejrzenie, że szczęśliwy artysta to oksymoron, jak cienka jest granica między oblędem, depresją a sztuką. Jak talent i wrażliwość staje się brzemieniem.
3) Chałtura to odwieczne źródło utrzymania artysty.