Nawet sam akapit powyżej, o wpływie najedzenia na fotografię jest takim filozofowaniem dla filozofowania. Przekręcenie pragmatycznej porady by nie zagłębiać się zbytnio w mędrkowanie w coś dokładnie odwrotnego. W sumie jak w scenie z butem w “Żywocie Briana”.

Ten wpis jest trochę zaskakujący, bo zawsze przeglądając blogi o fotografii, na których autorzy formułują różne teorie i prowadzą rozważania, byłem pewien, że oni robią to z przymrużeniem oka, a przynajmniej pełną świadomością, że u podstawy fotografii nie znajdują się akademickie dyskusje ani filozoficzne przemyślenia, lecz pomysł, przechodzone kilometry i inne tego typu przyziemne czynniki.

Ale teoretycy i filozofowie fotografii również są niezbędni. Kto inaczej wygłaszał by odczyty na którymś tam plenum ZPAFu?! Kto prowadził by blogi (wychodząc z analogicznymi odczytami do szarego człowieka)? :P

“dlaczego o tym niemyśleniu o fotografii i o tym, że to wszystko jest bardziej banalne niż piszą krytycy – mówią zwykle Ci najwięksi?”

Ten cały klimat artystycznego natchnienia, takich nie innych ideologii fotografowania, jest bezwzględnie domeną teoretyków.
Dlatego krytyk (czyli teoretyk) ma inną opinię, bo nie ma bladego pojęcia nt. praktyki. Ma jedynie swoje wyobrażenie powstałe w skutek zawiłych procesów myślowych. Dla tego głosi inne tezy niż wspomniani mistrzowie bo sam je wymyślił, tudzież skompilował z opracowań innych teoretyków, którzy podobnie jak on wcześniej usiłowali rozpracować dzieła i przeróżną twórczość wymyślając definicje.

O ile wiem, fotografie po prostu się robi, a nie śpiewa o nich, nie filozofuje, nie odprawia czarnych mszy, itd. No chyba że jest się teoretykiem, wówczas trzeba śpiewać i zmyślać pierdoły, gdyż w przeciwnym razie straciło by się renomę, a tym samym posłuch u ludzi, co na pewno nie jest fajne jeśli jest się np autorem książek o fotografii (w których oczywiście nie ma żadnych zdjęć).

Mając taki wybór, ja zdecydowanie posłuchał bym opinii praktyka, a nie “filozofistów” którzy robią wielkie mecyje ze spraw często nie wartych wspominania lub wymyślanych na siłę.
To nadmierne rozmyślanie o fotografii dla mnie jest dokładnie tym samym, co wertowanie wykresów, rankingów statywów i przeprowadzanie testów sprzętu na zasadzie: “który aparat dostanie ile gwiazdek”, tylko w drugą stronę.