Widzi się wtedy wpisy przekonujące, że pewne techniki niektórych fotografów są bardziej SZLACHETNE niż inne. Jeśli malujesz pędzelkiem po odbitce lub maskujesz w ciemni możesz śmiało nazwać się ARTYSTĄ (jeszcze lepiej jeśli zlecasz to komuś innemu i sam nie brudzisz sobie rąk w tej wątpliwej praktyce). Natomiast jeżeli malujesz tabletem po zdjęciu, maskujesz w fotoszopie – nie waż się nazywać fotografem!

Nie do końca rozumiem o co Tobie chodzi. O bycie artystą? Jest nim zarówno fotograf jak i malarz, grafik czy muzyk. Jeśli ktoś nie jest fotografem to nie znaczy, że nie jest artystą. Jesteś artystką, obojętnie czy robisz zdjęcia przetworzone, czy nie. Każde z nich określa się jako fotografię (widzę, że bardzo ci na tym określeniu zależy), bo fotografia nie wykształciła sobie odrębnego nazewnictwa na różne techniki.
Piszesz o technikach szlachetniejszych i mniej szlachetnych. Odnieśmy się może do malarstwa, będzie nam łatwiej. W malarstwie masz zarówno olej jak i akwarele jak i graffiti. Każdy z wymienionych gatunków to sztuka. Czy któreś z nich jest bardziej szlachetne od drugiego??? Sądzę, że zdecydowana większość osób powie, że olej jest szlachetniejszy od akwareli, a ta z kolei od graffiti. Co nie pozbawia malujących akwarelami artyzmu!
W fotografii sprawa jest 5x bardziej skomplikowana. Bo artyści nie powiedzą jaką drogą doszli do efektu końcowego. W malarstwie to widać. Odbiorca fotografii po samym efekcie końcowym nie odróżni montażu od "gotowca".

W fotografii też jest jakaś hierarchia. Wyżej jednak się stawia np reportaż niż zdjęcia glamour. Z czym Ty się możesz nie zgodzić, ale chyba tak jednak jest (na pocieszenie – ja także nie robię reportażu tylko fotografuję modelki). Zdjęcia glamour żyją góra parę miesięcy. Dobry reportaż jest przywoływany nawet po latach. Ale absolutnie nie jest to powód by mieć z tego tytułu jakikolwiek choćby cień kompleksu!
Nie przejmuj się tym jak nazywane są Twoje zdjęcia. To tylko próba definiowania ich. To jak je nazwiemy nic nie zmieni w ich oddziaływaniu na odbiorcę, idącego ulicą i oglądającego Twoje zdjęcia na wystawach. Na normalnych ludzi. Krytykami jak ja (mi sie Twoje zdjęcia podobają!) czy iczek (sorry – mogłem?) się nie przejmuj. Próbujemy po prostu określać to co widzimy.
To wszystko jest bardziej skomplikowane. Mnie się podoba to co robisz, co nie znaczy, że nie będę czegoś krytykował. Są osoby, które nie uznają Cię za nr 1. Nie sposób się podobać wszystkim najbardziej. Nawet nie próbuj, bo się wpędzisz w nerwicę :) a to i tak jest skazane na niepowodzenie. Twoje zdjęcia podobają się zdecydowanej większości ludzi. Czego więcej oczekujesz??? Zostaniesz fotoreporterką by zdobyć uznanie jako "czysty" fotograf? Zdobyć uznanie u tego 0,5% ludzi u których go może nie masz? To bez sensu. By nie było wątpliwości. Moje uznanie masz. Wiem (z praktyki) jak trudne jest to co robisz.

pozdrawiam
Jacek Z

a właściwie to znokautowałeś się sam ;]

pozdrawiam Aśkę [panią fotograf] i pozdrawiam "printerów"

Problem występuje częściej w drugą stronę. osoby przywiązane do tradycyjnych technik mają skłonność do zawłaszczania słowa "fotografia" wyłącznie dla ich własnych, często uprawianych latami, technik tworzenia obrazu. Mam wrażenie, że "obawa przemijania" rekompensowana jest groteskowym paternalizmem i poczuciem wyższości wobec tych, którzy postanowili korzystać z technik nowszych. Zakon takich prawdziwków lubi zebrać się raz na jakiś czas i bez dania racji autorytatywnie orzec kto jest fotografem a kto na to miano nie zasługuje. Nie dostrzegając nawet, że tym bardziej obnaża swoje własne strachy, swoją niepewność.