ostatnio zastanawiałem się nad tym jak mało widzę kiedy nie patrzę na matówkę. mało bo zbyt dużo, zbyt szeroko i zbyt szybko. czas traci realność podczas kadrowania, kiedy wszystkie myśli polaryzują się w drodze do jednego celu: zobaczyć obraz ze swojej głowy na tej małej szybce. pęd do spełnienia fizycznego ma co nieco wspólnego, ale zostawia pustkę, podczas gdy wykonanie ujęcia daje suvenir, za pomocą którego, niby fetyszysta, mogę na nowo przeżywać tą wizję. Tak się, jak sobie wyobrażam, muszą czuć twórcy haiku ;) czas zatrzymuje się w obliczu absolutu.