Jednak chciałem jedną uwagę co do Avendona. Raczej uwagę o moim stosunku do tego Mistrza. Otóż ja dotąd nie przyswoiłem jego dzieł w takim stopniu, jak np. internalizuję H.Newtona. Przyczyna tego dziwnego stanu zawieszenia właśnie tkwi w tym, jak Avendon realizował swoją bliskość względem swoich modeli. Otóż złożył on w całość dwie rzeczy, które poniekąd idą w przeciwnym kierunku: z jednej strony białe tło odcinające człowieka od jego naturalnego otoczenia, sztuczne oddzielenie, które anonimizuje. Z drugiej strony zachował w tych swoich półplanach wystarczająco dość detali, aby osiągnąć efekt wbicia się w pamięć widza. To właśnie tutaj bardzo dobrze uchwyciłeś.
Skąd więc moje prywatne zawieszenie w odbiorze jego dzieł? Bierze się ono z mojego instynktownego przekonania, że jeśli szukamy historii człowieka, to koniecznie trzeba go umieścić w jego naturalnym otoczeniu, bez sztucznej izolacji na białym tle. Choćby dlatego tą metodę uznaję za lepszą, bo wtedy modele mają poczucie bezpieczeństwa i można złapać na materiale światłoczułym fragment ich rzeczywistych emocji, tych naturalnych, codziennych. Tutaj Avendon wydaje się iść na skróty, bo sięga po VIPów, którzy są przywykli w publicznej przestrzeni do fotografowania.
Nie należy w tym, co napisałem upatrywać krytyki – to tylko różnica punktów widzenia, całkiem naturalna w dziedzinie estetyki.