Komentarze do: Rzecz krótka o rzeczy długiej…

Autor: oleq

oleq — Tue, 21 Jul 2009 07:21:44 +0000

:-) czy to znaczy że rugbystki były mniej udane? ;-) pozdrawiam

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Mon, 20 Jul 2009 20:13:55 +0000

He, he. Po raz kolejny wychodzi, że cała ta fotografia to jedne wielkie kłamstwo. Jarek, niby on, ale wygląda jak zupełnie nie on. Niby jest, ale jakby wyszedł.
I pewnie się nie znam na wielkoformatowym portrecie, ale jakby tu trochę powietrza zabrakło, choć jest go wkoło dość dużo. I jeszcze żebym go kiepsko rozpoznawał na ulicy, to jeszcze byłbym się dał oszukać, ale tak, jak jest teraz, to raczej powiem, że ta fota, choć autentyczna, to jedno wielkie fałszerstwo.

Najlepszego,

-Z

Autor: iczek

iczek — Mon, 20 Jul 2009 08:34:23 +0000

No jasne, że są udane.
Przecież robione na Wielkim Formacie :)

Autor: Oleq

Oleq — Sun, 19 Jul 2009 20:35:50 +0000

iczku, zacytowałeś właśnie przepis na udane.. zdjęcie paszportowe :-) Przynajmniej takie, jakie robiło się w zamierzchłych czasach. Udane, o ile model akurat nie zmruży oczu :-) Gudrowa chyba nie znała tej definicji ;-) A jaka jest Twoja własna definicja udanego portretu? I czy portrety Twojego autorstwa, które pokazujesz na blogu są według Ciebie udane? pozdrawiam :-)

Autor: krzychu

krzychu — Sun, 19 Jul 2009 06:42:28 +0000

"Zdjęcie jest chemicznym dowodem na to, że gdzieś w przeszłości obiekt ów znalazł się w świetle"

Obawiam się, że to żadna definicja portretu. Nawet, jeśli brać ten cytat jako rodzaj poetyckiego wysłowienia.
Co to gotowej przytoczonej receptury. Oczywiście jest ona prawdziwa. Ale nie jest pełna. Brak jednego słowa: fotogeniczność. Ale próba pełniejszego i dokładniejszego opisu portretu to temat na dłuuugą rozmowę. Polecam dwie dobre lektury w tymże temacie: R.Burzyński "Portret fotograficzny", Cz.Czapliński "Fotografia portretowa" - jak dla mnie to dwie sztandarowe książki z nurtu fotografii humanistycznej.