I wiesz co? Takie daty będą ważne i wyjątkowe tylko dla tych, którzy nosili relaxy kupione na kartki.

Grudzien 81. Obejrzalem nie-animowana wersje "Bromby i przyjaciol" zamiast Teleranka. Tego samego dnia poleciala jeszcze chyba z 5 razy. Potem ojciez wzial mnie i sanki i poszlismy do wujka Andrzeja na druga Zaspe. Siedze na sankach, kocyk na kolanach, cisza, slychac tylko jak zmrozony snieg skrzypi pod plozami sanek i butami ojca. Mruze oczy, bo razi mnie swiatlo odbite od bezkresnych polaci sniegu w parku na Zaspie. W dloni, pod rekawiczka, sciskam srebrny, metalowy gwizdek z korkowa kuleczka w srodku. Wujek przywiozl mi z rejsu, z zachodu. Chwile sie zastanawiam i zadaje pytanie – "Tato, czy w stanie wojennym wolno gwizdac?"

Maj 1989. Mam nowe hobby. Zbieram wszystkie mozliwe ulotki wyborcze Solidarnoci. (Co ja z nimi zrobilem?) Przed wyborami 4 czerwca tez byly bloki wyborcze w telewizji. Zamykam sie w pokoju. Mamy z bratem swoj cz-b telewizorek Neptun. Czekam z aparatem przy oku na plansze z logo Solidarnosci. Pan Krzysiu na kolku fotograficznym powiedzial, ze aparat trzeba ustawic na 1:30, inaczej wyjda czarne pasy na zdjeciu. Tydzien pozniej wywolam te odbitke. Zaraz potem siadam w oknie duzego pokoju. Na rozgrzanym poludniowym sloncem parapecie klade kartke papieru z odrecznie narysowanym logo S. Wyciagam lupe i zaczynam jedno z ulubionych zajecie gowniarza z lat 80'tych. Dymek pojawia sie bardzo szybko, tak pieknie sie wije w swietle slonecznym. Ognisko soczewki powoli przesuwam po solidarycy i juz po kilku minutach mam swoj wlasny szablon. Kilka razy go uzylem.