mam tak czasem że nie robię jakiegoś zdjęcia mimo że je widzę w głowie. zazwyczaj to jest tak, że po prostu nie przystaje do sprzętu jaki wziąłem ze sobą. patrzę i stwierdzam ‘nie ma prawa się udać’ więc po co marnować negatyw?

Dobrze działa ruch fizyczny,

polecam też teatr, ale nie jest łatwo trafić na inspirujący spektakl (warto podjechać do wrocławia na rok grotowskiego i obejrzeć jego spektakle – związek teatru i fotografii jest wg mnie mocny, a niektóre teorie są bardzo ciekawe, w zakresie kształtowania przekazu w fot.)

Na pewno nie ma co czekać “aż samo się odblokuje” bo człowiek to nie rura kanalizacyjna, żeby się odblokowywać.

Są trzy opcje- albo potrzebujesz odpoczynku, albo inspiracji i wysiłku intelektualnego, albo te pomysły które zarzucasz są nie warte realizowania i słusznie że je zarzucasz :))

http://blog.sarniak.pl/2008/05/11/evgen-bavcar/