Oczywiscie w temacie tego co na wierzchu masz calkowita racje – ciezkie dzisiaj jest zycie fotografa prasowego…
…Zamotales pieknie doczepiajac sie do kilku konkursow, konczac na pochwaleniu zdjec repotrazowych, ktore reportazowe sa najmniej…
…Wpadasz w pulapke wiedzenia-wszystkiego-najlepiej…
—
Robert, Ty też nieźle nakręciłeś w swoim poście, poruszając kilka wątków jednocześnie.
W pierwszej sprawie mylisz się oczywiście. Oglądając takie zdjęcie jak to, które Piotr zamieścił – słynny i nagrodzony fotoreporter cyknął, fotoedytor łaskawym okiem zaakceptował, a czołowy dziennik w pewnym pięknym 40-milionowym kraju leżącym nad Wisłą, wydrukował na czołowej stronie; wniosek dla każdego czytelnika może być tylko jeden! Fotografia prasowa jest zajęciem lekkim, łatwym i przyjemnym, bowiem tej “klasy” zdjęcie potrafi zrobić rzeczywiście każdy!
Zdjęcia zamieszczone przez Piotra do gatunku reportażowych nie należą – to oczywista oczywistość! Znaleźć obecnie fotoreportera, który cyka jeszcze na błonie filmowej, nieomal nie sposób, a przecież z oczywistych względów, zdjęcia z cyfraka Piotr na blogu nie zamieści ;-)
Co do ostatniej sprawy, to masz rację, ale z drugiej strony Piotr ma też i swoją – to jego blog, nikt mu nie każe być skromnym i obiektywnym, a klawiatura jest cierpliwa i wszystko przyjmie. Ty sam wielokrotnie, na grupach newsowych chociażby, wygłaszałeś mało skromne teksty, więc rzucanie kamieniem w Piotra jest o tyle niebezpieczne, że rykoszet może trafić w Ciebie samego.

Ale… nigdy nie zapomnę kilku przygód, które powinny spowodować trwały uraz to tej grupy zawodowej ;). Szczytem było oddanie zdjęć robionych do innej gazety (muszę pisać, że ten drugi raz sprzedane były bez wiedzy babeczki na zdjęciu? Jakieś dwa lata po "pierwszym razie"). Poszło do tematu: panie po mastektomii. Oczywiście fotograf nie jest odpowiedzialny, tylko red. nacz. Zdjęcia były całkiem dobre, szkoda tylko, że trochę pan zapomniał o tym, że ktoś może to zobaczyć… wrrr… Brak słów.
Do szaleństwa doprowadzały mnie zamówienia zwykłych packshotów. Nie dało się. Słowo! Prawie nigdy nie dało się zrobić nic z "jajami".
A dlaczego mi się uśmiecha do tej pory, gdy przypomnę sobie jak któregoś razu fotograf oddał do redakcji zdjęcia gałązek świerku na białym tle (bardzo dokładnie opisane w zleceniu). Ciężki temat? chyba nie… ;P a jednak. Da się nawet to spieprzyć.
I nie pomagały szczegółowe opisy zamówień. Przynajmniej połowa zdjęć zlecanych do foto nie nadawała się do publikacji. W pewnym momencie obowiązkiem fotoedytora było uczestniczenie w każdej, nawet najgłupszej sesyjce.

Łatwiej jest foty kupować z agencji. Często jest taniej – a w dodatku wiadomo co się dostanie. Wydawanie gazety, to przecież walka z czasem. Tylko w wyjątkowych sytuacjach można mieć komfort poprawki.

I ten przynudny wywód to po to, że kurcze, chyba znowu muszę przyznać Ci rację. I niewygodnie mi z tym, bo ja nie lubię się zgadzać. Z nikim. :>
A poza tym trochę w obronie pani X opisanej przez Sarniaka. Ta cyniczna połowa mnie wcale jej się nie dziwi.

A zdjęcia reportażowe? Na szczęście jeszcze do niedawna było kilku "pewniaków", którzy robili to świetnie. I mam nadzieję, że nie przepadną w tym morzu przeciętności.

Ada

PS. Moze wlasnie konkursy powinny kreowac trendy, skoro są oderwane od prasowej bidy z nędzą.

Usłyszałem, że fajnie fajnie, ale teraz redaktorka ma dostęp do jakiejś agencji i jest zachwycona, bo sobie wchodzi i wyszukuje zdjęcia a już po chwili je ma.

Poczułem ciężki oddech globalnej wioski na plechach… Nie opłacało im się zatrudnienie młodziaka, który wkładał by w to serce, bo mogą mieć szybko zdjęcia od ręki.

Nie wiem jak to działa na w innych miejscach, ale zakładam, że to samonapędzający się potwór. Dostęp do sprzętu fotograficznego sprawił, że byle głupek, który opanuje 1D mk III i technikę może trzaskać kotlety do woli.

A co jest dobre? Dobre jest to, co później się sprzeda. Smutna prawda…