Mówię: “chcę być fotografem”. Klik klik – już znam teorię. Kilk kilk – poznałam klasykę, przerzuciłam wszystkie najważniejsze dzieła. Klik klik – zamówiłam aparat. Przyprawię to odrobiną pomysłu – fotograf jak się patrzy. Reszte dorobi/ obrobi technika

To już się zaczyna bardzo wcześnie. Dzieciaki jednego dnia ida grać w nogę, drugiego na skrzypcach, a trzeciego uczą się, jak dobrze pisać scenariusze albo malowac obrazy. Wszystko na raz, wmawia im się, że to fajne, dobre, z korzyscia dla nich itp. Są rozmieniane na drobne, są do wszystkiego i do niczego. Nie wiedzą, co je naprawde fascynuje, interesuje, co po prostu “czują”.

O oryginały dziś trudno w każdej chyba dziedzinie. Weźmy chociażby dziennikarzy – cięzko o autorytet, wszystko to już było, wszystko się powtarza. Flaki z olejem. Warto w takim momencie sięgnąć do klasyków. Prześledzić dzieje i prace ludzi, którzy żyli swoja pasją i poświęcali jej każdą chwilę. Owszem można pstrykać po godzinach w pracy, można nawet robić to dobrze. Ale czy będzie to wybitne? Wątpie.

Dobrze powiedziane – szeroki odbiór wiąże się z uniwersalnością. To ta solidna podstawa. A długowieczność, a nawet nieśmiertelnośc to chyba ten odcisk palca, który trzeba zostawić; podszywac swoje prace własnymi liniami papilarnymi. Brak oryginalności to próba posłużenia się czyimś kciukiem, albo nieświadomość posiadania własnego i sprawnego ;)

Podsumowują: nie sprintem, tylko krok po kroku + uniwersalność + własne “coś”…

A chciałam krótko… ;)