Los okazał się łaskawy i film pokazano w ostatnim czasie na HBO2. Nagrałem i wczoraj obejrzałem go sobie.

Film intrygujący. Bez znaczenia, że jest “tylko” fabularyzowanym wycinkiem historii niebywale interesującego, ale i tragicznego życia osoby wyjątkowo niezależnej intelektualnie.

Film podobał mi się bardzo. Zwłaszcza jego poetyka. Niezbadane są pasje ludzkie. Tyleż fascynujące, co niebezpieczne.

A sukces filmu upatruję także w tym, że dzięki temu obrazowi sięgnę po biografię Diane Arbus. A pewnie w innym wypadku bym tego nie zrobił.

A w fotoszopie to pewnie Downey’a zrobili ;]

Ja po prostu nie widze tam zadenj historii Arbus…

Żeby film zrozumieć, oglądnąć i się nim zachwycić lub nie – trzeba znać życiorys Arbus, bo w filmie nie ma o tym ani slowa.

To jest wycinek z jej zycia jeszcze zanim zaczęła fotografować.

Zreszta autorzy zaznaczają, że to jest fabuła… nie dokument.

Myślę, że mówimy o różnych stornach tego filmu… ja o jego poetyce i przesłaniu – Ty o Arbus i aspektach dokumentarnych itd…

Ale oczywiscie każdy widzi to jak chce… nie zamierzałem nikomu nic narzucać – ot polecam. W dobie filmów para-dokumentów o kolejnym wspaniałym reporterze wojennym, który kulom się nie kłania, za to w fotoszopie dorabia dymy i rakiety – ten fil jest plastyczny i poetycki.
Tyle…