Dlatego pozwoliłam sobie napisać poniższy komentarz. W innym miejscu w necie, na pewno, nauczona doświadczeniem, milczeniem pominęłabym podniesienie podobnego tematu – ale z racji tego, że liczę się z Twoim zdaniem, postanowiłam przedstawić tu mój punkt widzenia.

No więc skąd ta pycha, skąd ten tupet, że po 2-4 latach fotografowania (w moim wypadku od najbardziej podstawowego kompaktu dokładnie po siedmiu latach) chcę uczyć innych i śmiem myśleć, że potrafię?

Przede wszystkim uczę tego, co sama umiem. A co umiem, pokazują moje zdjęcia – ta odpowiedź powinna starczyć za wszystko. Bo tak bezczelnie i butnie uważam, że o fotografie świadczy nie ilość lat, przez które aparat przyrastał mu do ciała, czy Iiczba szkół przez wielkie SZ, jakie ukończył, a zdjęcia właśnie. I jeśli na tym polu uważasz, iczku, że daję ciała – to przyjmę to z pokorą jako Twój punkt widzenia. I jeśli do tego zaargumentujesz, na pewno wyciągnę wnioski, bo Twoje podejście do fotografii jest dla mnie niezastałe i inspirujące – jednym słowem lubię czytać Twojego bloga:)

Wracając do odpowiedzi na postawione na początku pytanie – pomysł z warsztatami chodził mi po głowie już od dawna, ale bezpośrednie przyczyny były dwie.

Pierwsza, to obserwacja rynku amerykańskiego i tego, co się tam dzieje w temacie warsztatów i szkoleń, które uskuteczniają wszyscy topowi fotografowie ślubni na większą lub mniejszą skalę. I wielka luka na niwie polskiej fotografii ślubnej w tym względzie. I nie chodzi o wykłady pt. „hasselblad od podszewki, kurs dla zaawansowanych” – tylko o dzielenie się wiedzą i doświadczeniem praktyka. Tak więc niech to będzie moja ogromna pycha – jeśli z perspektywy kogoś, u kogo aparat praktycznie zrósł się z ciałem, tak to musi wyglądać – no wiec mam silne poczucie, że mam na tym polu naprawdę niemałą wiedzę do przekazania.

Druga przyczyna, to dziesiątki maili każdego miesiąca z pytaniami, jak to czy tamto zrobiłaś, a jak sobie radzisz kiedy tak, a jak sobie radzisz kiedy inaczej, a może mógłbym kiedyś zobaczyć, jak pracujesz i ponosić ci plecak?;-)
Z prośbami o prywatne lekcje, pytaniami czy planuję warsztaty etc.

Być może powinnam odpowiedzieć przykro mi, jeszcze bardzo mało umiem, jeszcze mam za małe kwalifikacje, jeszcze nie wystarczająco aparat mi przyrósł do ciała – może za 17 lat pogadamy, zapytaj, będę o Tobie pamiętać:)
Ale zrobiłam jak zrobiłam. I mimo tremy, mam głębokie przekonanie, że wyjdzie z tego coś fajnego. Inspirującego – dla innych i dla mnie.