Komentarze do: Scenograficzny wyścig trwa…

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Tue, 06 Jan 2009 23:04:28 +0000

a caly swiat jest nudny, a zycie szare dlugie i do du…
czyli papier toaletowy wymiata…
A od papieru toaletowego niedaleko do jednego tla. Zatem jedna sciana to jest to :)

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Tue, 06 Jan 2009 20:05:28 +0000

@guerilla:wydaje mi się,że same zdjęcia Avedona również są wyrwane z kontekstu i nie posiadają samodzielnej treści.Tamte zdjęcia potwierdzają jedynie tezę,że geniuszem jest ten kto dostrzega najprostszy sposób…tak ja to widzę…

Autor: guerilla

guerilla — Tue, 06 Jan 2009 19:42:20 +0000

@borys – bo zdjęcia K.Widmańskiej wg mnie nadają się tylko na ilustracje, jako dzieła fotogrqaficzne same w sobie nie bronią się – z braku samodzielnych treści.

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Tue, 06 Jan 2009 16:51:59 +0000

nie chcę się wypowiadać na temat powyższych zdjęć tylko podzielić się pewną refleksją w temacie scenografii. niedawno obejrzałem zdjęcia Katarzyny Widmańskiej z serii “Alicja w Krainie Czarów”.krótko-wg mnie oddają czar tej książki.Gdybym miał robić zdjęcia w tym temacie,poszedłbym w tym samym kierunku.Mój błogostan zniszczyło (niestety dopiero) dzisiejsze odkrycie-ten sam temat w wykonaniu Avedona.no i poczułem się maluczki.białe tło, zero gadżetów,przebrania ograniczone do minimum.Efekt wbił mnie w ziemię…to na marginesie powyższych fotografii.przepraszam za przydługi tekst

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Tue, 06 Jan 2009 15:58:35 +0000

Wybacz, ale np. dla pracy Jean Baptiste-Mondino nie przychodzi mi zadno lepsze okreslenie. Takie obrazki mozna liczyc jak baranki przed snem: widzialem, widzialem, widzialem.... Jesli stwarza sie fotografie od poczatku do konca trzeba zdawac sobie sprawe z wizualnej nieoryginalnosci.

Ok, dla pracy pani Leibovitz mam lepsze: bełt.

PS. Dzwiek juz slyszales? Co myslisz? :-D

Autor: Kuba Miłkowski

Kuba Miłkowski — Tue, 06 Jan 2009 12:54:27 +0000

Olaf pasuje mniej bo wg mnie nie wstrzeliwuje się w stylistykę typowej fotografii modowej, której prezentacja zdominowała ten wpis. Bo czym są zdjecia Leibovitz, LaChapella czy Baptiste-Mondino jak nie zdjęciami modowymi?

Olaf operuje zupełnie inną symboliką i konewncją niż pozostali artyści. Bliżej mu właśnie do wspomnianego wcześniej Crewdsona, budującego odrealnione światy za pomocą scenografii.