Ja widzę to coś, co może dla Ciebie jest tylko kolejnym zabiegiem technicznym (obojętnie czy klasycznym, czy cyfrowym).

Nie uda mi się Ciebie przekonać, bo mam wrażenie, że masz już ukształtowany pogląd…. nawet wiesz co bym napisał gdyby robił cyfrówką…

Trudno tak dyskutować. Co by było gdyby.

Jest to co jest…

Jesli Ty należysz do tych, którzy kontakt z modelem przeliczają na minuty, a sesja w studio nieczym nie różni się (chodzi o kontakt z modelem) od sesji na ulicy… to nie dam rady.
Pomimo dobryh chęci.

Zadajesz pytania, na które nie da się odpowiedzieć. A jeśli bym próbował musiałbym gadać o sprawach oczywistych, a mój ojciec mi mawiał, że dżentelmeni nie rozmawiają o sprawach oczywistych… :)

Ale ja wciąż nie rozumiem… Facet sobie napisał o jakiejś tam szalenie skomplikowanej i szlachetnej technice, ale równie dobrze może to robić w fotoszopie – przecież to Internet. Internet wszystko przyjmie.
A może ja też robię tylko cyfrą i wszystkich wkręcam? W sensie, moje pytanie brzmi nadal: dlaczego on jest Twoim ulubionym portrecistą? Tylko dlatego, że to sesja w studiu? W studiu też można spędzić z modelem godziny robiąc cyfrówką. I wielu tak robi.
Ja akurat w ogóle nie czuję tego zestawiania zdjęć w dyptyki. Na jakiej zasadzie są one dobrane? Dlaczego tak?
Czym w ogóle ten facet się kieruje robiąc zdjęcia?
Wiesz dlaczego pytam w ten sposób? Bo wydaje mi się, że u niego zdjęcie robi technika. Gdyby robił cyfrówką, to jego zdjęcia sam określiłbyś jako “do dupy”.
Niech przykładem będzie to, co robi ze ślubami, ten link Marcina Stawiarza. I co?