Takich nazwisk, ktore tylko z nazwiska sa dla mnie znane jest w naszym kraju wiele, i jest ich o wiele za duzo. I caly czas ktos wystawia ich zdjecia, promuje nowe projekty, itd…

I naprawde boli mnie, kiedy widze, ze nadalpromuje sie takich artystow jak Sikora, Natalia LL, czy Woś…

Czy nie ma juz w tym cholernym kraju chocby jednego uznanego fotografa, ktory robi zdjecia zamiast ‘wydziwiac’?

Tomek, z tego co się dowiedziałem traktuje to z dystansem. Bawi go fotografia, więc ciągle szuka, odkrywa.

Tego już pani mi nie powiedziała, ale kto szuka, ten czasem błądzi. Zresztą błądzi według Ciebie, ja na przykład nie byłem na żadnej jego wystawie, więc się wstrzymam od głosu, a ktoś może powiedzieć, że to nie jest błądzenie. Dlatego, jeżeli to jest jego pogoń za królikiem, to niech goni go dalej – niewielu jest ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na to, żeby robić naprawdę tylko to, co im się podoba.

Jeżeli ktoś go chce wystawiać, to punkt dla niego – przecież żaden człowiek po skończonym projekcie, w który włożył pracę, nie będzie się bronił przed wystawą.

A że to wzbudza kontrowersje? Może o to chodzi?

Jedno z moich ulubionych zdjęć, to zdjęcie Kyoko Hamady “Emily and her grandmother”. A zaczęło się od tego, że mi się nie spodobało i traktowałem je jako takiego pstryka.

Wiem dobrze, że to nie ta liga kompletnie, ale może są osoby, do których to trafia.

“Socjologowie za jedną z cech naszej epoki, którą zwą ‘późną nowoczesnością’, podają przymus rozwoju, który idzie w parze z zanikiem poczucia celu.”

Przymus rozwoju, przymus publikowania w galeriach internetowych, przymus wystawiania się… Coś w tym jest.