jeżeli jest się w pewnym sensie fotografem świadomym (znaczy takim zainteresowanym fotografią, a nie strzelającym fotki na przyjęciach i na wycieczkach) to raczej nie można być kimś innym niż “mejkerem”. to fotograf wybiera kadr, decyduje, czy warto daną sytuację sfotografować, z jakim światłem, czy kadr ma objąć jakiś element z boku i jaką przysłonę, głębię ostrości i prędkość migawki ustawić.

nie ma rzeczy obiektywnej kiedy dochodzi do niej czynnik ludzki.

Kazde zdjecie to kreacja. Swiat przedstawiony na zdjeciach nie istnieje w ludzkiej rzeczywistosci. Nastaw 1/250, zdjemij obiektyw, otworz aparat, przyloz oko do migawki i ja wyzwol. I powiedz co widziales.

Uprawiajac fotografie uliczna, tworzysz sytuacje, ktore nie istnieja. Nie istnieja bo inni ich nie widza. Ba! Ty sam ich najczesciej nie widzisz. Tak jak Bresson nie widzial czlowieka, ktory skakal przez kaluze, bo nie mogl go widziec – sztacheta plotu przez ktory wcisnal obiektyw swojej lajki skutecznie zaslonila wizjer.

…myślę że podstawowa różnica polega na przeciwstawieniu “motywacji-obserwacji” i “motywacji-kreacji”… nawet wdając się w dywagacje, czy jedno możliwe jest bez drugiego, da się chyba w przypadku większości zdjęć ukazać silną przewagę jednego czynnika nad drugim… chyba… ;-)