Przechodząc obok jednego z domów pewna staruszka, wyglądająca przez okno zapytała mnie łamiącym głosem, czy nie kupiłbym jej bułki, bo jest głodna. Oczywiście nie odmówiłem, pobiegłem do sklepu. Oczyma wyobraźni widziałem już zdjęcie jakie chciałem jej zrobić. Kadr praktycznie z ramy okna, ona sama w oknie, w tle jej stara kuchnia, święte obrazki na ścianie, stół i ława. Kupiłem, przyniosłem tej pani, bardzo serdecznie mi podziękowała, ale gdy zagadnąłem ją o zdjęcie – twardo i mocno powiedziała NIE. Nie dała się namówić :(

Zrobiłem tego dnia kilka innych fajnych kadrów, ale tego jakoś odżałować nie mogę. Zastanawiam się ile w tym wszystkim jest wyobraźni i tego, że byłem prawie pewien, że mi nie odmówi…