Wchodze do Fototechniki na Dlugiej, by po raz setny spojrzec na ulozone w stosach malutkie pudalka radzieckiego Foto65 – wersja bez szpulki i kasetki, zbrazowiale butelki W41, z koncentratem metnym od brazowego osadu. Rzucam okiem na regal z papierami – jak zwykle sa tylko same kontrastowe i specjalne – po raz kolejny szukam milej oku czerwieni papierow normalnych, by znalezc jedna paczke 25 13×18. Dobrze, czas na cotygodniowy rytual. Bez nawet skrawka nadziei, podchodze do lady, gdzie nad krzyzowka i szklanka z brazowa warstwa fusow na sciankach (zupelnie jak W41) zasypia pani ekspedientka. Nagle dostrzegam cos nowego co sprawie, ze me serce zaczyna bic szybciej – zwalista gorka plastikowych woreczkow na regale za kase – czyzby nadszedl w koncu ten uprganiony dzien? Drzacym glosem zadaje sakramentalne pytanie
– przepraszam, czy jest moze utrwalacz?
– Tak jeszcze jest.
Wyciagam z kieszeni banknot z Kosciuszka, cale moje kieszonkowe, i mowie:
– W takim razie poprosze utrwalacza za 500 zl (bedzie dla calego kolka fotograficznego, pomyslalem sobie)
– Przykro mi, moge sprzedac tylko dwa opakowamia.

Niewazne, place, wrzucam woreczki do plecaka i biegne Dlugim Targiem niesiony wiosennym wiatrem. Pierwszy raz w zyciu kupilem utrwalacz! Nastepny kupilem dopiero za kapitalizmu.