Dlaczego

150 150 FotoPropaganda

Wszyscy, którzy próbowali odpowiedzieć sobie na TO odwieczne pytanie, nie podołali i tak. To jak próba doszukania się prapoczątku. Bo jak zdefiniować i wyjaśnić słowami, jakieś ukryte wewnątrz nas pragnienia, nieopisywalne z definicji, bo nieprzekładalne na język. Pragnienia, które gnają nas do fotografowania?
Jak zdefiniować, jak przełożyć obraz na słowa?
Niektórzy twierdzą, że się da. Najsprawniejsi prozaicy i poeci łapią się metody detalu… opisując nam szczegół, który na wyobraźni pozwolić złapać obraz przy użyciu jednego fragmentu, po czym mózg dobudowuje sobie resztę i jadą wtedy w ten deseń:

„Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty
Swój róg bawoli, długi, cętkowany, kręty
Jak wąż boa, oburącz do ust go przycisnął,
Wzdął policzki jak banię, w oczach krwią zabłysnął,
Zasunął wpół powieki, wciągnął w głąb pół brzucha
I do płuc wysłał z niego cały zapas ducha.
I zagrał…”

Tak. Można przy tym odlecieć i obrazować. Oj można. Ale nadal to tylko próba przekazania słowami obrazu.

Dlaczego fotografujesz?

Można rozrobić to banałem. Można.
Można zacząć kombinować, jak autor poniższego trajkotania. Można.
Można też nakręcić film o tym, dlaczego fotografuje. Można.

I to właśnie film, który dzisiaj oglądnąłem jakoś mnie zachwycił. W sumie to nie wiem sam why!? TO proste, banalne opowiadanko skręcone dość szybko o bloggerze, którego większość zna. Ta większość, która interesuje się NY i modą. A może ulicą?
Chcąc uniknąć od razu tych sakramenckich pytań w stylu „Czy naprawdę podoba Ci się jego fotografia – iczek?!” – odpowiadam, ze nie Jego fotografię tutaj chodzi, ale o to co o niej mówi. Tak po prostu. Just like that.
Po raz kolejny chcę Wam przekazać, że prostota, zwyczajność może być i jest na równi z wydumanymi srutu tutu z użyciem 100 lamp.

Nie wiem czemu zrobił na mnie ten film takie wrażenie, a opowieść Sartorialista pochłonęła. Może dlatego, że zaspokoił część mojego pytania: „Dlaczego fotografuje”? Oczywiście on opowiada o tym między słowami… temat główny to jego pasja mody, ale fotografia jakoś tak idealnie się tam komponuje.

http://thesartorialist.blogspot.com/

7 komentarzy
  • BolekWu

    Abstrahując zupełnie od Twojego pytania, moją uwagę przykuły trzy rzeczy: po pierwsze to doskonale zrealizowany film, to rzutuje na odbiór; po drugie – ten salon fryzjerski :) Kurde, chce mieć taki na osiedlu; po trzecie – kultura gościa jest niesamowita, spodziewałem się raczej namolnego streetowca strzelającego na partyzanta, a tu „dzień dobry”, „czy mogę”, „dziękuję”, uścisk dłoni i w ogóle szacunek dla fotografowanych, i to nie tylko dla odstawionych lalek ale i dla robotnika w poklejonych butach.

  • Didimos

    Godny pozazdroszczenia jest też moment: „- Po co Ci to zdjęcie? – Prowadzę blog Sartorialist – A to jasne, przepraszam że Cię nie rozpoznałam…” Czasem się popularność przydaje…

Komentowanie zamknięte.